(Spoiler: tak… ale tylko trochę.)
Od ponad dekady prowadzimy kursy dla osób, które uczą innych. Najpierw jako 11 Muz – Innowacje w Kulturze, a dziś jako International Trainers and Facilitators Federation (ITFF).
I przez te lata obserwujemy jedno: zawód trenera wciąż żyje w wolnej amerykance.
Każdy program dotacyjny – na „rozwój kompetencji pracowników” – wysypuje szkoleniowcami jak grzybami po deszczu. Dziś nie ma formalnych wymagań, nie ma standardów. Wystarczy, że dobrze mówisz, masz charyzmę, ładną prezentację i dostęp do sali – i już jesteś edukatorem. A przynajmniej w teorii.
Tyle że ta teoria zaczyna się sypać.
Uczenie dorosłych to nie improwizacja.
To rzetelne rzemiosło. Oparte na wiedzy, strukturze, metodzie. Oraz na odpowiedzialności za rezultat – a nie za „atmosferę na sali”.
Dlatego w ITFF budujemy ścieżkę certyfikacji, która ma nie tylko potwierdzać kompetencje, ale w końcu ustawić zawód trenera tam, gdzie powinien być: w systemie kwalifikacji.
Robimy wszystko, by edukowanie innych było kwalifikacją opisaną równie konkretnie, jak zawód masażysty, który wymaga znajomości anatomii, albo krawcowej – która musi umieć precyzyjnie obsłużyć maszynę i znać się na konstrukcji formy.
Dlaczego więc w pracy z człowiekiem, z jego procesem rozwojowym, mamy sobie wciąż pozwalać na amatorszczyznę?
Zawód „trener” w rejestrach? Jest. Ale…
W Polskiej Klasyfikacji Zawodów i Specjalności zawód trenera figuruje od dawna. I to w kilku odsłonach:
Więc nie – nie jesteś czarodziejem flipcharta, samozwańczym guru ani „dobrą wróżką od rozwoju”.
Zawód jest. Nazwany, przypisany, osadzony.
Tylko że… nadal nie jest sformalizowany
Czy ktoś „produkuje” trenerów zawodowo?
Nie.
Nie ma w Polsce technikum trenerskiego.
Nie ma egzaminu zawodowego.
Nie ma nawet jednej, spójnej ścieżki edukacyjnej kończącej się „dyplomem trenera”.
Jeśli chcesz być trenerem – możesz:
I to wszystko jest… wciąż legalne. Ale czy profesjonalne?
Tu robi się ciekawiej.
W ramach Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji (ZSK) – czyli polskiej wersji Europejskiej Ramy Kwalifikacji (EQF) – pojawiły się już pierwsze, cząstkowe kwalifikacje trenerskie.
Państwo mówi: „OK, trener istnieje, ale jeszcze nie wiemy, jak dokładnie go opisać w całości.”
Dostępne są m.in.:
Ale to są fragmenty, nie pełny obraz.
Nie ma jeszcze jednej, uznanej kwalifikacji „Trener edukacji dorosłych – poziom 6 PRK”.
I właśnie w tej luce działa ITFF.
Zawód trenera w Europie istnieje formalnie, ale zawsze oparty jest o kilka wspólnych wymagań:
| Co jest wymagane? | Praktyczne modele/ stosowanie | Jak to robimy w ITFF? |
| Planowanie szkoleń | EQF (poziomy 5–7) | Teaching Plan Canva zgodny z Bloom i modelem ASK |
| Praca na celach edukacyjnych | teoria Knowlesa, Blooma Francja, Niemcy, Holandia | Cele zgodne z taksonomią Blooma jako podstawa oceny |
| Ewaluacja efektów uczenia | Model Kirkpatricka | Obowiązkowy element każdego projektu |
| Praca na dowodach, nie deklaracjach | Weryfikacja portfolio – evidence based learning | Nagrania szkoleń, konkretne wskaźniki, nie „wrażenie” |
| Rozwój zawodowy jako obowiązek | CPD / ECVET* | Akredytacja ważna 2 lata, potem aktualizacja |
* Europejski system transferu osiągnięć w kształceniu i szkoleniu zawodowym
To nie jest nasze „widzimisię”.
To są standardy, które funkcjonują w edukacji zawodowej i akademickiej w UE.
U podstaw certyfikacji ITFF leżą światowe modele edukacji dorosłych – czyli to, czego nie uczą na „kursach z energią i flipchartem”, ale czego wymaga każdy system edukacyjny z prawdziwego zdarzenia:
Nie oceniamy „stylu” ani prezencji.
Oceniamy skuteczność.
| Poziom ITFF | EQF | Co potwierdza? |
| CTD – Certified Training Designer | 5 | Umiejętność samodzielnego projektowania szkoleń zgodnie z uznanymi standardami |
| CTP – Certified Training Practitioner | 6 | Praktyczne prowadzenie szkoleń zgodnie z planem, z efektem i odpowiedzialnością |
| AMT – Accredited Master Trainer | 6/7 | Doświadczony praktyk, z rekomendacjami i przynależnością do społeczności |
Nie jesteśmy uczelnią.
Ale też nie udajemy, że da się nauczyć zawodu trenera w weekend.
Jesteśmy tam, gdzie spotyka się praktyka z teorią.
Bo jesteśmy zmęczeni bylejakością.
Bo mamy dość pomijania klasycznych teorii nauczania, które przez lata były fundamentem edukacji, ale w szkoleniach dziwnym trafem znikają.
Zastanów się – czy oddałbyś w prowadzenie swoje auto komuś bez prawa jazdy?
To dlaczego powierzasz swoją edukację ludziom, którzy nie potrafią zbudować celu, dobrać metody ani zrozumieć, co to znaczy „rezultat szkoleniowy”?
Ile razy słyszeliśmy, że „kompetencji miękkich nie da się zmierzyć”?
Nie da się – jeśli nie potrafisz ich zbudować.
Dlatego w ITFF nie uczymy stylu – my certyfikujemy warsztat.
Oceniamy na podstawie pracy, nie obecności.
Na podstawie dowodów, nie autoprezentacji.
Zawód trenera będzie musiał się sformalizować. To kwestia czasu.
Zanim zrobią to za nas – zróbmy to razem.
📬 Chcesz być częścią zmiany?
Wyślij nam swój projekt szkoleniowy.
Zobaczymy, czy masz nie tylko charyzmę – ale i warsztat, który naprawdę działa.
Również może Cię zainteresować:
Podsumowania roczne w zespołach mają w sobie pewien niezamierzony paradoks. Z jednej strony wszyscy deklarują, że to ważny moment, „żeby zamknąć rok i wyciągnąć lekcje”, a z drugiej nie sposób nie zauważyć, jak szybko rozmowa zamienia się w serię slajdów wygaszających całą energię, jaka mogłaby się w tej grupie uruchomić.
Klasa czy obciach w szkoleniach: koniec teorią bez kropli potu
Nie ma dziś większej straty niż szkolenie, po którym wszystko zostaje po staremu. Ludzie odkładają projekty, rezygnują z dnia pracy, włączają kamery, notują – a potem wychodzą z głową pełną modeli, skrótów i modnych słów, które w poniedziałek nie mają żadnego zastosowania. Przez chwilę czują się zainspirowani, ale już następnego dnia system organizacyjny połyka całą tę energię.
Szkolenie to nie rozrywka. A rozrywka to nie szkolenie. Dlaczego biznes wciąż myli rozwój z eventem?
W większości organizacji szkolenie wciąż traktowane jest jak forma rozrywki. Ma być ciekawie, lekko, inspirująco. Nie mozna przeciez nikomu popsuć humoru. Trener powinien mieć „energię”, ludzie mają się dobrze bawić, a ankiety satysfakcji – najlepiej wypełniane zaraz po szkoleniu – muszą wyglądać dobrze.
