Masterclass Online – zbuduj swoje szkolenie od A do Z – DOŁĄCZ
Rozwój zawodowy trenera i facylitatora – jak skutecznie zarabiać na wiedzy, wdrożyć marketing usług rozwojowych i budować silną markę eksperta. Poznaj biznesową stronę branży szkoleniowej. W tej kategorii dowiesz się, jak prowadzić skuteczny marketing osobisty, jak sprzedawać usługi szkoleniowe do sektora B2B, tworzyć oferty, które domykają sprzedaż, oraz jak promować się w sieci (Social Media, LinkedIn). Zgłębisz tu również temat roli superwizji i mentoringu 1:1 w zapobieganiu wypaleniu zawodowemu, poznasz kodeks etyczny oraz międzynarodowe standardy i ścieżkę certyfikacji trenerskiej.
Zerknij na checkliste w tekście i sprawdź czy nic Cię nie zaskoczy.
Jeśli przygotowujesz się do poprowadzenia szkolenia, czy to we własnym zespole, czy z grupą wolnych słuchaczy, sprawdź sobie kilka “punktów bezpieczeństwa” zanim wyjdziesz do ludzi. Nie daj sobie wkręcić, że szkolić to biegle mówić w danym temacie.
Młodzi stażem trenerzy często myślą, że receptą na sukces jest perfekcyjny scenariusz. Ci bardziej doświadczeni wiedzą już, że plan to tylko połowa sukcesu, ale i oni wpadają w pułapkę. To ten moment, gdy merytoryka jest bez zarzutu, ćwiczenia są dobrane podręcznikowo, a Ty mimo to czujesz pod skórą, że proces stoi w miejscu lub nawet coś go hamuje.
Trenerzy, którzy wchodzą do świata biznesu, bardzo często boją się pisać o celach szkolenia wprost. O takich brutalnych, operacyjnych celach, które trudno owinąć w bawełnę, i które są ostrzejsze niż marketingowe „podnoszenie świadomości” czy „wzmacnianie kompetencji miękkich”.
Skrypt szkoleniowy nie musi być gruby, żeby był dobry. Większość skryptów szkoleniowych, które widziałam przez lata były przeładowane. Grube, szczelnie zapisane, pełne definicji, modeli, cytatów, tabelek i wykresów (lub przeciwnie, w roli materiałów występował wydruk prezentacji!).
Iluzja zadowolenia, czyli dlaczego dobre szkolenie musi czasem boleć. Z perspektywy trenerki trenerów, superwizorki i L&D Interim Managerki, widzę jak na dłoni, jak dramatycznie powierzchowna bywa współpraca firm szkoleniowych z organizacjami. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się proste: jest potrzeba, jest oferta, jest realizacja.
Wchodząc na ścieżkę freelancera w edukacji dorosłych, stajemy przed jednym z najtrudniejszych pytań: jak uczciwie wycenić swoją pracę? Jako osoby z pasją, często czujemy opór przed mówieniem o pieniądzach, obawiając się, że przesłoni to naszą misję dzielenia się wiedzą. Podczas Kursu Trenerskiego, kiedy pytam ludzi ile chcą zarabiać… najczęściej zapada cisza, a potem odpowiedź “dla mnie to pasja”.
Wyobraź sobie poranek w nowoczesnym biurze w roku 2026. Twoi pracownicy nie wchodzą już z ciężkim westchnieniem na platformę szkoleniową, by „odklikać” obowiązkowe szkolenie z 40 slajdami, które przygotowałeś z takim trudem. Zamiast tego, spotykają się z powtórką problemu z którym wczoraj się mierzyli, ale tym razem jest to problem przygotowany w wersji edukacyjnej.
Są takie momenty w roku, kiedy nawet najbardziej rozsądny lider zaczyna czuć w sobie lekką panikę, która rośnie z każdym kolejnym dniem zbliżającym się do świąt i ostatniego tygodnia grudnia; włącza się stary, znajomy odruch: przyspiesz, dopnij, zdąż, uporządkuj, zamknij, zostaw po sobie „czystą kartę”, bo przecież tak zaczyna się nowy rok, od świeżego początku, od resetu, od obietnicy, że tym razem zrobimy to lepiej.
Rozmowa o wynikach pod koniec roku bywa jak otwieranie drzwi do pokoju, w którym wszyscy już czekają. Jedni z opuszczonymi ramionami, inni z lekkim napięciem, jeszcze inni z pełną gotowością. Niby zwykłe spotkanie, ale każdy przynosi do niego swoje własne doświadczenie tego roku. I to doświadczenie widać od razu, często jeszcze zanim zostaną wyświetlone pierwsze liczby.
Podsumowania roczne w zespołach mają w sobie pewien niezamierzony paradoks. Z jednej strony wszyscy deklarują, że to ważny moment, „żeby zamknąć rok i wyciągnąć lekcje”, a z drugiej nie sposób nie zauważyć, jak szybko rozmowa zamienia się w serię slajdów wygaszających całą energię, jaka mogłaby się w tej grupie uruchomić.
Zerknij na checkliste w tekście i sprawdź czy nic Cię nie zaskoczy.
Jeśli przygotowujesz się do poprowadzenia szkolenia, czy to we własnym zespole, czy z grupą wolnych słuchaczy, sprawdź sobie kilka “punktów bezpieczeństwa” zanim wyjdziesz do ludzi. Nie daj sobie wkręcić, że szkolić to biegle mówić w danym temacie.
Młodzi stażem trenerzy często myślą, że receptą na sukces jest perfekcyjny scenariusz. Ci bardziej doświadczeni wiedzą już, że plan to tylko połowa sukcesu, ale i oni wpadają w pułapkę. To ten moment, gdy merytoryka jest bez zarzutu, ćwiczenia są dobrane podręcznikowo, a Ty mimo to czujesz pod skórą, że proces stoi w miejscu lub nawet coś go hamuje.
Trenerzy, którzy wchodzą do świata biznesu, bardzo często boją się pisać o celach szkolenia wprost. O takich brutalnych, operacyjnych celach, które trudno owinąć w bawełnę, i które są ostrzejsze niż marketingowe „podnoszenie świadomości” czy „wzmacnianie kompetencji miękkich”.
Skrypt szkoleniowy nie musi być gruby, żeby był dobry. Większość skryptów szkoleniowych, które widziałam przez lata były przeładowane. Grube, szczelnie zapisane, pełne definicji, modeli, cytatów, tabelek i wykresów (lub przeciwnie, w roli materiałów występował wydruk prezentacji!).
Iluzja zadowolenia, czyli dlaczego dobre szkolenie musi czasem boleć. Z perspektywy trenerki trenerów, superwizorki i L&D Interim Managerki, widzę jak na dłoni, jak dramatycznie powierzchowna bywa współpraca firm szkoleniowych z organizacjami. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się proste: jest potrzeba, jest oferta, jest realizacja.
Wchodząc na ścieżkę freelancera w edukacji dorosłych, stajemy przed jednym z najtrudniejszych pytań: jak uczciwie wycenić swoją pracę? Jako osoby z pasją, często czujemy opór przed mówieniem o pieniądzach, obawiając się, że przesłoni to naszą misję dzielenia się wiedzą. Podczas Kursu Trenerskiego, kiedy pytam ludzi ile chcą zarabiać… najczęściej zapada cisza, a potem odpowiedź “dla mnie to pasja”.
Wyobraź sobie poranek w nowoczesnym biurze w roku 2026. Twoi pracownicy nie wchodzą już z ciężkim westchnieniem na platformę szkoleniową, by „odklikać” obowiązkowe szkolenie z 40 slajdami, które przygotowałeś z takim trudem. Zamiast tego, spotykają się z powtórką problemu z którym wczoraj się mierzyli, ale tym razem jest to problem przygotowany w wersji edukacyjnej.
Są takie momenty w roku, kiedy nawet najbardziej rozsądny lider zaczyna czuć w sobie lekką panikę, która rośnie z każdym kolejnym dniem zbliżającym się do świąt i ostatniego tygodnia grudnia; włącza się stary, znajomy odruch: przyspiesz, dopnij, zdąż, uporządkuj, zamknij, zostaw po sobie „czystą kartę”, bo przecież tak zaczyna się nowy rok, od świeżego początku, od resetu, od obietnicy, że tym razem zrobimy to lepiej.
Rozmowa o wynikach pod koniec roku bywa jak otwieranie drzwi do pokoju, w którym wszyscy już czekają. Jedni z opuszczonymi ramionami, inni z lekkim napięciem, jeszcze inni z pełną gotowością. Niby zwykłe spotkanie, ale każdy przynosi do niego swoje własne doświadczenie tego roku. I to doświadczenie widać od razu, często jeszcze zanim zostaną wyświetlone pierwsze liczby.
Podsumowania roczne w zespołach mają w sobie pewien niezamierzony paradoks. Z jednej strony wszyscy deklarują, że to ważny moment, „żeby zamknąć rok i wyciągnąć lekcje”, a z drugiej nie sposób nie zauważyć, jak szybko rozmowa zamienia się w serię slajdów wygaszających całą energię, jaka mogłaby się w tej grupie uruchomić.
